Beeldverhalen over het spoor. De verhalen zijn te lezen op masjinist.com.
Zoeken in deze blog
donderdag 31 mei 2012
Tweede landelijke Dag van de Machinist
Tweede landelijke Dag van de Machinist.
Klaprozen, klapstoelen, klapkussen en klappen in Tilburg.
Met als toegift enkele klapstukken van de Floriade.
Veel plezier ermee, ik ga nu een uiltje klappen.
zaterdag 19 mei 2012
Friesland en Pieter van de buren
Een weekje Esonstad in Friesland. Bij Ostmahorn aan het Lauwersmeer. Om te beginnen drie filmpjes tegen de heimwee. Wat een prachtig land. Het eerste filmpje gaat over de ontvangst door een nogal ongebruikelijke huisbaas na de heenreis. In het tweede herbeleef je de ramp van meer dan 100 jaar geleden in Moddergat en het derde speelt zich af bij de buren in Groningen. Gaat over peuters in een crèche.
vrijdag 4 mei 2012
Goudvis in een kooitje
Gedichten van een gedreven gezicht, zoekende ziel, dolend dwaallicht, hunkerend naar de horizon, vergeefs vragend, onderweg ontdekkend dat toch alles anders is dan haar bezige brein haar verleidelijk voorgelogen had. Gevangen in geluk en daarom verdrietig verlangend naar vrijheid. Met slechts een vogel in een kom en een vis in een kooitje, gaat ze voor goud.
Ze ziet zichzelf rond rennen rondom groene gronden, gespannen nadenkend over het niets in haar net. Besluiteloos ben ik bang, angstvallig afwachtend, aftellend tot ze van de aarde valt, Venus en Epsilon Virginus in het vizier. Wijzend naar waar de wind waait, dag-dromend Dichtgezicht.
Een eerste begroeting tussen beelden van een
sputterende spoormachinist en gedichten van een gevoelig dichtend dichtgezicht.
Zoekend naar zekerheid vallen van tijd tot tijd geniepige gaten en schuurt de
schubbige, vóór de vogel is gevlogen en de goudvis is verdronken, zouteloos
naar de zilte zee.
Maar altijd als twee talen in één enkelvoudige
gedachte gevangen gehouden worden, worstelen woorden in vurige vlammen. Ze
smeken de smid om stalen slagen die verbuigen en verkorten, verbreken en
verbinden, vergroten, verkleinen en verwijzen naar een ver voltooid verleden.
Huiveringwekkende hamerslagen huilen en helpen hunkerende vaste
vrouwelijke voornaamwoorden in vlammende voordrachten verbazingwekkend vlot vervoegen
van vulgair vragend voorzetselsvoorwerp in verlokkelijk verleidelijke
voorzetselsvoorwerpszin.
Vraagteken!
Euhh, ik bedoel gewoon dat de som meer is
dan de delen en tot de volgende keer.
Labels:
amsterdam,
dichter,
dichtgezicht,
dichtkunst,
gedicht,
kunst,
lente,
machinist,
nederlandse taal,
ns,
poezie,
seizoen,
spoorwegen,
taalkunde,
taalkunstenaar
maandag 16 april 2012
Hooikoorts

Hooikoorts? Masjinist heeft met pollen een kunstwerk gemaakt zodat je, zonder een vinger buiten te steken, toch van de treinreis kunt genieten. Hij weet hoe erg deze allergie onverwacht toe kan slaan. De gebruikte pollen kwamen letterlijk zijn neus uit.
Labels:
hooikoorts,
lente,
machinist,
masinist,
masjinist,
nederlandse,
ns,
spoor,
spoorwegen,
trein,
zon,
zonsondergan
zondag 15 april 2012
Grey Day
Een sfeer-schildering door masjinist.
* *
Grey Day
* *
* *
Grey Day
* *
Imaginaire olieverf op digitaal doek.
Voltooid op 14 april 2012.
Geïnspireerd op de song Grey Day van de Britse ska-band Madness
Grey Day
It's well past midnight as I lie
In a semi-conscious state.
I dream of people fighting me
Without any reason I can see.
After eating I go out,
People passing by me shout.
I can't stand this agony
Why don't they talk to me?
In the morning I awake,
My arms my legs my body aches,
The sky outside is wet and grey
So begins another weary day.
So begins another weary day.
*_*_*
Tekst: Mike Barson
***
Labels:
dood,
gladde sporen,
kunst,
masjinist,
museum,
museumwaardig,
muziek,
ns,
psychologie,
schilderij,
spoor,
spoorwegen,
stervende zwaan,
trein
zaterdag 14 april 2012
Verscheurd spoor

Hier lopen we nog hand in hand. Voor altijd, tot de dood ons scheidt. De koeiekoppen voorspellen iets anders. De toekomst ligt nu nog in de mist besloten, maar al, veel sneller dan verwacht, zullen onze sporen twee verschillende richtingen kiezen. Ik vraag het je nog een laatste keer. Ik smeek je tot het volgende wissel: Blijf bij mij, haak aan, spring achterop, dan neem ik je mee naar de havens aan de horizon.
Opnieuw verdwijn je, sla je me van je af. De rest van mijn weg, leg ik zwijgend, in treurnis af. Slechts één zekerheid houdt me overeind. Er komt een volgende ronde. Ik zal je net zolang vragen met me mee te gaan, tot de veren in mijn stroomafnemers het begeven en ik oud en opgegeven naar de sloop zal worden afgevoerd. Maar ook daar zal ik blijven hopen. Beloof je me, dat je als we smelten in de gloeiend hete ovens, mijn hand zult grijpen? Staal zijt gij en tot staal zult gij vergaan. Na de koude douche, zal niemand ons nog kunnen scheiden. Zelfs niet de dood.

Drie sporen, twee seinen...

Drie sporen, twee seinen. Rood, dus een kans van één op drie. Russisch roulette, of een gecalculeerde gok?
Abonneren op:
Posts (Atom)

